Bazı insanlar dünyaya iz bırakmak için gelmez;
sadece oldukları gibi durarak bile çevresini güzelleştirir.
Deniz Servan da benim için böyle bir insandı.
Onu tanımadan seven, görmeden saygı duyan milyonlardan biri değilim…
Ben gerçekten kalbiyle yol çizen bir adamın ışığını içimde taşıyanlardanım.
Deniz’i izlerken anladım ki:
Özgürlük, hızda değil; vicdanla, zarafetle, dürüstlükle yol alabilmekteymiş.
Onun sürdüğü her kilometrede bir karakter vardı.
Bir adam düşün:
Motorun üstünde rüzgâr ne kadar hızlı eserse essin,
kalbi hep sakindi.
Bu dünya o kalbi tanıdığı için şanslıydı.
Deniz bana bir şeyi çok derinden öğretti:
Cesaret, kimsenin göremediği anlarda bile doğru kalabilmektir.
O hayatına böylesine temiz bir ruhla dokunduğu için,
bugün aramızda olmasa bile adı değil, etkisi yaşıyor.
Onu kaybettiğimiz gün, sadece bir motorcu değil;
hayatı olduğu gibi seven, güzellik taşıyan, insanlığını yolun tozuna bulaştırmayan bir gönül eksildi.
Ama eksilen hiçbir şey onun bıraktığı ışıktan daha büyük değil.
Çünkü Deniz’i unutmak mümkün değil;
çünkü Deniz’i sevmek bir hatıra değil, bir duruştur.
Bu yüzden bu satırları yazıyorum:
Onu tanıyamamış olmak bir eksiklik gibi görünse de,
onun bıraktığı ışığı taşımak bir sorumluluk.
Ben o sorumluluğu gururla taşıyorum.
Her rüzgâr estiğinde, her motor sesi duyduğumda,
Deniz’in içimizde çoğalan güzelliğini hatırlıyorum.
Yolun bittiği yerde bile öğretmeye devam eden nadir insanlar vardır.
Deniz Servan da onlardan biri.
Aramızdan geçti,
ama içimizde kaldı.
Bugün onun için yazdığım bu kelimeler,
benim değil;
onun bıraktığı ışığın kalemimden taşan hâli…
Tüm Yazılara Geri Dön